در پیگیری اخبار تجمع معلمان در ایران اولین چیزی که مخاطب را شگفت‌زده می‌کند فقر آشکار اطلاعات تصویری مربوط به این تجمعات در فضای اینترنت است. در واقع علی‌رغم حجم قابل قبولی از اصلاعات نوشتاری٬ فیلم و گزارشهای تصویری مربوط به تحرکات صنفی معمان در اینترنت بسیار کمیاب هستند. این خلاء تصویری البته بیش از هر چیز ناشی از اقدام خودسرانه ماموران امنیتی در ضبط دوربین و موبایل همکارانی است که از این مراسم تصویر برداری می‌کنند. دو فیلم کوتاه از تجمع معلمان سقز در اردیبهشت ۱۳۸۷ (سال گذشته) در دسترس من است که با کمی تاخیر! در اینجا منتشر می‌کنم. امیدوارم انتشار این فیلم‌ها فتح بابی باشد برای انتشار سایر فیلم‌های مربوط به تجمعات معلمان که در اختیار همکاران است. برای دیدن فیلمها روی لینکهای زیر کلیک کنید.  

تجمع معلمان سقز در اردیبهشت سال ۸۷ / بخش اول / سخنرانی 

تجمع معلمان سقز در اردیبهشت سال ۸۷ / بخش دوم / قطعنامه

     گزارشهای "شار نیوز" سایت خبری شهرستان سقز٬ از تجمع معلمان این شهرستان و "زانیاری" سایت انجمن صنفی معلمان استان کردستان از تجمع معلمان در سنندج  خواندنی است. به باور من مهمترین بخش این گزارش‌ها متن قطعنامه پایانی تجمع آنها است که به روشنی نشان می‌دهد خواسته معلمان در ایران آنگونه که بعضی تریبونهای خاص ادعا می‌کنند تنها معیشتی نیست و تلاش برای ارتقای سطح معیشت معلمان تنها یکی از خواسته‌های معلمان در ایران است.  علی‌رغم لینک به اصل هر دو گزارش٬ من با اجازه شارنیوز و سایت زانیاری عین گزارش آنان را اینجا بازنشر می‌کنم.

    تجمع معلمان در محوطه اداره آموزش و پرورش سقز
در حالی که مسئولان اداره آموزش و پرورش در سالن شهید بهشتی سقز مراسم بزرگداشت روز معلم برپا کرده و از جمعی از معلمان تقدیر می کردند،  گروهی دیگر از معلمان معترض سقزی دعوت انجمن صنفی معلمان را اجابت کرده و...

     تداوم منطقی هر بحثی تنها در پرتو حداقلی از توافق بر تعاریف اولیه (یا دست کم استدلال معرفتی برای بازسازی و باز تعریف همان مبانی٬ حسب مورد) و باور طرفین مباحثه به تکثر وجودی گوهر حقیقت و آمادگی عقلایی آنان برای تغییر احتمالی دیدگاه‌هایشان در پرتو این باور است. به بیان ساده‌تر٬ طرفین خود را واجد تمام حقیقت نمی‌دانند و آماده بازسازی باورها و داوریهای خود هستند.
در گفتگوی مکتوب میان من و آقای شیرزاد عبداللهی دو شرط مذکور حاصل نشده است و گفتگو در مدار باطلی گرفتار آمده است. نوشته‌ها و مدعاهای طرفین در معرض قضاوت مخاطبان است و خواننده از منظر خود و بی‌واسطه ما٬ قرائت خود را از آن به دست می‌دهد...

    هر خواننده ای‌ که متن کامل یادداشتهای آقای عبداللهی را نخوانده باشد می‌تواند با رفتن به وبلاگ ایشان آنها را بخواند و من یا دیگری اساسا قادر به سانسور دیدگاه‌های ایشان نیستیم و نگرانی عبداللهی در این خصوص چندان موجه نیست. در حقیقت وقتی متنی منتشره در اینترنت را نقد می‌کنیم آن متن به طور کامل در فضای اینترنت در معرض دید خواننده است و لذا این تصور که منتقد باید عین متن مورد نقد را باز نشر دهد تصور صحیحی نیست. اما در این مورد خاص٬ انتقاد از کوتاهی من در گذاشتن لینک یادداشت‌های مورد نقد انتقاد بجایی است و البته از این باور من ناشی شده بود که خواننده این وبلاگ حتما با وبلاگ آقای عبداللهی آشناست. در هر صورت من لینک یادداشتهای آقای عبداللهی را که در یادداشت نقد شده‌اند برای اطلاع خوانندگان اینجا می‌گذارم.
۱-شکست طیف تجاری- سیاسی کانون‌  ۲-چرا با اعتصاب معلمان مخالفم 
 

     با عجله نوشتن معمولا کار دست نویسنده می‌دهد. گاهی این عجله که با شوق بیان حقایق مهم و افشای رازهای بزرگ همراه است٬ چنان نویسنده را هیجان زده می‌کند که حاصل قلم در فردای این "تب هذیانی گرم" عرق سرد شرم بر پیشانی او می‌آورد. این فرازهایی از دو یادداشت جناب آقای شیرزاد عبداللهی معلم٬ روزنامه نگار و کارشناس مسائل آموزش و پرورش درباره کانون صنفی معلمان و اعتصاب اخیر معلمان در ایران است:

" تعداد مدارسی که  در سراسر کشور مطابق اطلاعیه کانون هر سه بند اعتصاب را اجرا کردند شاید به ده مدرسه نرسید..."
"کانونهای شهرستانها و طیف صنفی  کانون تهران خود را از این ماجرا جویی بی نتیجه و سیاسی-  انتخاباتی  دور نگهداشته اند..."
 "پس شرافت معلمی شما کجا رفته است ؟بیانیه  با وجدان و روحیه معلمی در تضاد بود ..."
...
درباره این دو نوشته اخیر آقای شیرزاد عبداللهی حول موضوع اعتصاب معلمان چگونه باید اندیشید؟ مخاطب این نوشته‌ها چه خوانشی از متن به دست می‌دهد و چه نسبتی با آن برقرار خواهد کرد؟ این نوشته ها تا کنون دو گونه قرائت را به دست داده است:

   گمان مبر که به پایان رسید کار مغان             هزار باده ناخورده در رگ تاک است.

1-  روز یکشنبه  ششم  اردیبهشت 1388معلمان محترم ضمن حضور در مدرسه وکلاس درس از تدریس خودداری نموده ، دانش آموزان را نسبت به دلایل انجام این حرکت آگاه خواهند کرد.

2-  روز دوشنبه  هفتم اردیبهشت 1388 معلمان محترم ضمن حضور در مدرسه ازرفتن به کلاس خوداری کرده ودر حفظ نظم کلاس ومدرسه با مدیران ومعاونان محترم مدارس همکاری خواهند کرد.

3-  روز سه شنبه هشتم اردیبهشت ماه 1388 به عنوان روز اعتراض ملی معلمان نامگذاری شده وتمامی معلمان ازحضوردرمدرسه خود داری خواهند نمود.

  بدیهی است چنانچه حداکثر تا پایان روز دهم اردیبهشت 1388 احکام جدید،مطابق قانون مدیریت خدمات کشوری بطورکامل  واز 1/1/1386 صادر نشود،حق برگزاری اعتراضات گسترده تر را خصوصا در هفته ی معلم برای همکاران فرهنگی محفوظ میدانیم...